Jarenlang droeg ze met haar onmisbare sound bij aan de muziek van onder andere  Candy Dulfer, Trijntje Oosterhuis, Junky XL en vele andere Nederlandse grootheden. Nu is het echter tijd voor Leona om de wereld te laten genieten van haar eigen muziek. In het voorjaar gaat de Strut it! tour, naar het gelijknamige nieuwe album, van start en kan heel Nederland genieten van een energieke show vol soul en funk. Feedback sprak met Leona over haar passie voor muziek en de planning voor de komende tijd.

Hoe ben je terecht gekomen waar je nu bent?
”Ik speel al sinds mijn derde piano, toen woonde ik nog in Canada. Op mijn zesde zijn we naar Nederland verhuisd en wilde ik niet meer op les. Ik speelde liever op gevoel en voor mijn lessen moest ik bladmuziek kunnen lezen. Ik was erg koppig daarin, maar die keuze hebben mijn ouders wel gerespecteerd. Ik ben geen Alicia Keys geworden dus! Achteraf gezien heb ik er nog wel eens spijt van. Ik had het nu wel beter willen kunnen. Als ik er wel mee door was gegaan dan had dat nu ook wel meer in mijn show gezeten. Daarin zoeken we nu al veel de grenzen op. We proberen veel verschillende dingen. Ik wilde eigenlijk in Paradiso The Part That Stays With You zelf achter de piano spelen, maar dat vond ik toch iets te gewaagd. Wie weet gebeurt het nog wel een keer. Mijn liefde voor de piano en daarmee voor muziek, komt ook door mijn oom en opa die thuis uren achter de piano zaten. Uiteindelijk heb ik me vooral op het zingen gericht. Op mijn veertiende zat ik in mijn eerste band, op mijn zeventiende ging ik naar het conservatorium en vanaf mijn negentiende tourde ik door Azië en Europa met Nits, Arling & Cameron en Junky XL. Het is snel gegaan!”

En nu ga je helemaal voor jezelf beginnen en sta je met je eigen muziek in de spotlight. Hoe is dat?
”Een beetje eng, maar vooral enorm bevrijdend. Alsof er een oerkracht is vrijgekomen. Ik heb natuurlijk op een hele fijne manier een basis kunnen opbouwen. Ik had het niet zo gepland, maar uiteindelijk is wat ik de afgelopen jaren heb gedaan een enorm vruchtbare bodem gebleken. Daardoor heb ik ook al wat van de valkuilen gezien.  Ik weet nu aardig goed waar ik op moet letten. En mensen kennen me al en dat maakt het net dat beetje makkelijker.”

Is er voor jou een groot verschil tussen zingen als achtergrondzangeres en de hoofdact zijn?
”Nee, dat is iets wat ik ook altijd tegen mijn band zeg voor een optreden; iedereen is belangrijk en iedereen moet een performance neerzetten. Als er iemand naar jou kijkt als muzikant, dan moet je ook wat laten zien. Voor mij persoonlijk maakt het niet uit, ik geef altijd alles. Het is wel wat harder werken nu, maar dat komt meer door de verantwoordelijkheid die je erbij krijgt en door de zakelijke dingen die geregeld moeten worden.”

Er is veel veranderd voor je de afgelopen tijd. Heb je veel geleerd over jezelf?
”Zeker. Daar gaat de plaat ook voor een groot deel over. Dat verschil tussen op de achtergrond staan en op de voorgrond treden komt daar ook wel in terug. Wanneer kom je op voor jezelf? Strut it! staat voor jezelf laten zien en niet eerst wachten op groen licht van anderen. Ik heb ook geleerd dat ik mezelf af en toe wel wat minder mag wegcijferen. Nu denk ik vaker: ’Nee, ho, wacht even! Dit is mijn moment!’. Dan moet ik gewoon even doorzetten. Het is ook wel raar dat ik dit hele proces soort van publiekelijk heb doorgaan. Iedereen heeft kunnen zien hoe ik veranderd ben de afgelopen jaren. Dat is best raar, maar ook gezellig!”
 
Wat vind je zelf je sterkste punten?
”Ik ben er wel trots op dat ik oprecht en eerlijk ben. Ik zal vaak mezelf wegcijferen en anderen de ruimte geven, maar als het echt nodig is, dan zeg ik wat er gezegd moet worden. Ik vind het goed van mezelf dat ik dan ook gewoon de waarheid kan zeggen en er ook achter durf te staan. Als ik op het podium sta, is het natuurlijk ook voor een deel show; een kostuum wat je aantrekt, een masker om te entertainen, maar toch ga ik figuurlijk wel bijna helemaal uit de kleren. Ik laat mezelf wel zien, zoals ik ben. Het is overigens niet de makkelijkste weg om te kiezen, want in de muziekwereld zitten veel mensen die daar niet zo goed mee om kunnen gaan. Voor mij is dat gewoon de beste manier om in het leven te staan, eerlijk en oprecht.”

Hoe soulful is Nederland eigenlijk?
”Soul is hier misschien niet zo commercieel als op andere plekken in de wereld, maar het is er zeker! Soul in Nederland is live and cooking. Alain Clark heeft het natuurlijk al naar the next level gebracht, maar ook artiesten als Giovanca en Sabrina Starke dragen enorm bij aan die scene. Ik zie mijn muziek wel iets anders. Ik ga meer een beetje de Funk kant op vind ik. Daar was ik bij Candy Dulfer ook al veel mee in aanraking gekomen. Haar muziek wordt over heel de wereld geluisterd, dus zij doet ook enorm veel voor de Nederlandse muziek.”

Welk nummer had je zelf wel geschreven willen hebben?
”Sexual healing van Marvin Gaye. Dat is zo’n heerlijk nummer. Als die wordt opgezet, weet iedereen binnen een paar seconden om welk liedje het gaat. Het is ook lekker direct, windt er geen doekjes om en maakt bij veel mensen gevoelens los. Mijn eigen plaat gaat misschien een beetje meer richting het nummer Diamonds and Pearls van Prince. Die is misschien een stuk minder bekend, maar dat is zo’n mooi nummer. Het maakt echt een soort magie in mij los. Ik  vind dat ook zeker niet het belangrijkst, of mijn nummers heel bekend worden. Het gaat mij erom dat mensen het mooi vinden. Als iemand zich zo zou voelen over een nummer van mij, dat wat ik zeg maar bij Diamonds and Pearls heb, dan zou dat het grootste compliment ooit zijn. Commercieel succes is en wordt nooit mijn streven. Als ik tot mijn zeventigste op het podium kan staan, en dan beloof ik dat ik er nog goed uit zal zien haha, en mensen genieten dan nog van mijn muziek, dan ben ik enorm tevreden.”

Welk concert heeft het meeste indruk op je gemaakt?
”Ik denk mijn eerste concert. Ik was dertien en Whitney Houston stond in Ahoy. Ik mocht nog niet alleen, dus mijn moeder was mee. Het was één van de laatste keren dat ze in Nederland optrad. Dat concert heeft bij mij echt een vonk aangewakkerd. Een ster zijn als Whitney Houston stond zover van me af, maar toen ik haar op een paar honderd meter zag optreden, werd het opeens tastbaar. Het was geen sprookje, maar het kon echt! Dat heeft veel in mij losgemaakt toen.”

Wat zijn de plannen voor de komende tijd en welke doelen heb je jezelf gesteld?
”We gaan het nu vooral heel erg druk krijgen met de tour. In het voorjaar van 2010 gaat de Strut it! tour van start, dus dan zijn we vooral daar mee bezig. Nu zijn we nog veel aan het promoten, het huisje aan het opbouwen zeg maar. Mijn doel voor volgend jaar is dan ook gewoon zoveel mogelijk spelen. We zijn ook al voorzichtig met het buitenland bezig, maar we willen eerst dat alles hier goed loopt. De muziek en de tour moeten gewoon goed voor elkaar zijn, daarna zien we wel verder. Oh, en mijn nieuwe single komt uit in het voorjaar, maar welke dat wordt is nog een verassing!”

Tekst: Karlijn Meinders